जंगलको यात्रा, प्रकृतिको बखान, मनको लड्डू

आज प्रणय दिबस, मनाउने बानी नभएपनि छोटोमोटो उपहार साटेर एउटा अर्को दिन सुरु भयो। फेब्रुअरीको दिन यती न्यानो साएदै आयो होला, इतीहासमा। यही प्रिस्ठभुमीमा जंगलको यात्रा तय भयो। १५ मिनेटको गाडीको यात्रापछि पैदल यात्रा सुरु भयो । हेर्दैमा मनमोहक लाग्ने ब्याबसायिक जंगल र प्राकृतिक जंगललाई चिर्दै बगेको निलो सल्बलाएको नदी हेर्दा यस्तो लाग्थ्यो हामी इन्द्रको बारीतिर घुमिराहेका छौं । जापानले आफ्नो जंगलको कभरेज ३५% बाट बढाएर ७०% बनायो तर हामी तेहि ७०% बाट घटाएर २५ % मा झारी सक्यौ र पनि अझै संतुष्ट छैनौ १६ किमीको यो यात्रा तय गर्दा झ्वाट्ट याद आयो : हामीले प्रक्रितिलाई दुहुनो गई सम्झंछौ, अनि घांस पनि हाल्दैनौं, गोबर पनि फल्दैनौ, फगत दुहुन्छौं। तेसैले हरियो बन नेपालको धन भनेर हामीले जति घिउ खानु थियो, खायौँ, अब यही बाटामा हिडिरहने हो भने बाढीको मार, हीमालको पग्लेको हिउ र सुख्खाको बिचमा धुलेबाटोमा बिहेवारी होस या भेटघाट गर्न होस या चुनाबी क्याम्पेन होस या अर्को पार्टीका मान्छेलाई लखेट्न होस, ओल्लो डांडो र पल्लो डाँडोमा धुलो उडाउँदै ट्याक्टरको यात्रा गर्ने ता होला। त्यों नदी हेर्दा यस्तो लाग्थ्यो हामीकाँ भएको भए नुहाएर, मल मूत्र फालेर, भैंसीलाई आहाल बनाएर, फोहोर बगाएर त्यो नदीलाई बग्न नसक्ने बनाउथ्यौं या नाक थुन्ने बनाउथ्यौं।हुन त जापान भनेर मात्र नहुने प्रक्रिती बलीयो भएपछि त के लाग्छ र ? हेरौ त, हुंदा खांदाको तेत्रा पूल पालै पालो बगाएर त सक्यो सक्यो, पाखा लगाएको पनि एस्तो छ । जम्मै वारी भित्तामा । तर फेरी एस्तो पनी लाग्छ, कति निर्जिब बन छ, न चरो कराउंछ , न न्यौरी मुसो दौडन्छ । तर जे होस , मनै खाने खालको मनमोहक छ। समुन्द्रको नजिकै, शहरको आडमा, यती राम्रो जंगल छ, कहिले काहीं हामी जस्तालाई पौडी खेल्न पनि भएकै छ मन बहलाउना पनि भएको छ, आश गरौं, हाम्रा पाखा पखेराका ती जंगल पनि कुनै दिन यस्तै घना हुन्।र मन बहलाउन यस्तै यात्रा गर्न पाखै पिच्छे सम्भव होस भ्यालेन्टाइन डेले आफ्नो प्रियाशीलाई मात्रै हैन प्रक्रितिलाई पनी माया गर्ने यही प्रेरणा मिलोस, ह्याप्पी भ्यालेन्टाइन ........